Zaterdag 18 september

Richfield, Cedar City


Wederom worden de auto’s ingepakt om door te reizen. Maar Jef belt en brengt ons aan het twijfelen. Zij zijn onderweg naar de start van Cove en of we mee willen. We weten het niet zo goed, maar dan belt hij dat het goed is op de start. We besluiten toch die kant op te rijden. Nog voor we goed en wel onderweg zijn belt Jef weer. Ze zijn na een sledgeride geland en gaan zo weer naar boven, ze staan op het landingsveld.

We rijden achter hen aan naar boven. Wederom kan de auto het niet goed aan, maar meelopen helpt een stuk. Boven ziet het er prachtig uit. Ook hier zit je ver boven het dal.

De startplekken zijn echter niet geschikt voor delta’s. De weststart is te veel met stenen bedekt en direct onder de start staan de bomen. De zuidstart is erg krap je moeten tussen de bomen en bushels door. Erik, Coen en Cornelia besluiten niet te starten. Monica wil graag de kunst eens af kijken en ziet Jef een makkelijke start vanaf de weststart maken. Hij wil alleen even termieken en dan naar LZ. Maar hij vind helemaal niets en haalt LZ niet. Hij land achter de eerste helling. Dat geeft te denken. De andere parapenters starten op de zuidstart , tussen de bomen door, en dan ook net er tussendoor. Vervolgens is het hard werken in onrustige termiek. Monica besluit ook om met de auto naar beneden te rijden ipv vliegend.

Gezien de tijd rijden we naar Cedar City om morgen te kijken of we daar nog kunnen vliegen.

Er blijkt ook een luchtballonnen feest te zijn. Helaas waait het te hard om de ballonnen op te zetten, maar het wordt toch een leuk feestje met muziek, dans en de branders van de luchtballonnen.

Morgen staan we vroeg op om ze te zien vertrekken. We duimen voor weinig wind in de ochtend anders lukt het ze niet.

Richfield
Vandaag eindelijk weer een vliegdag! De weersvoorspelling was gisteren zwakke zuidwestelijke wind en volgens een lokale parapiloot zouden we goed kunnen vliegen vanaf Monroe Piek.
Eerst landingsveld bekijken, vaantje neerhangen, het is een mooi veld.

Berg op naar boven Jef heeft het ons goed uitgelegd en gecombineerd met de Tom-Tom is het makkelijk te vinden, maar het is een lange dirt road, het kost wel een uur om boven te komen. Mooie rit met gele en rode vlekken van de bomen in de herfst en de nauwe doorgang.
Onderweg naar boven komen we een enorme kudde schapen tegen zonder herder, wel met een paar honden.
Boven op de berg, stenen. Maar verder vriendelijke start. Het landingsveld is net niet te zien. Het hoogte verschil is 1750m Het landingsveld(de vallei) ligt op 1650 meter, zodat we starten op 3400 meter! De lucht is het dus al behoorlijk dunner, wat het starten niet makkelijker maakt.

Erik en Coen bouwen rustig op.

De wind komt mooi van voren en Erik start als eerste. Hij klimt makkelijk boven start uit.

Als Coen aan de start staat valt de wind een poosje weg als er weer mooie wind van voren komt start ook hij, maar hij vind onvoldoende lift voor de start en vliegt richting dal. Verdere voor de start vind Coen een bel die hem langzaam om omhoog brengt. Een maal boven de start gaat het sneller omhoog naar 4400meter. In middels is gebleken dat Erik wel kan zenden over de radio, maar niet kan ontvangen. Erik is naar het zuiden gevlogen, Coen vliegt naar het noorden naar de volgende piek die zo’n 5 km verderop ligt daar gaat het omhoog tot 4700 meter! Toch maar goed om de zuurstof mee te nemen anders hadden ze ’s avonds vast dikke koppijn gehad.
Na dik uur gevlogen te hebben land Erik op het vooraf bekeken veld. Een uur later land ook Coen daar.
Cornelia en Monica rijden de auto naar het landingveld. Cornelia heeft sjans met 3 quatrijders.

Weer schapen over de weg, ditmaal met herder en paard.

  
Op het landingsveld blijkt Erik al geland en Coen net op final te zitten.
Inladen, boodschappen, salade eten. Plannen maken, we willen ons graag aansluiten bij een lokale wedstrijd (voor para’s), we besluiten nog een dag langer te blijven. Bij de receptie van het motel blijkt dat onze kamers al verhuurd zijn. Komende week is er een bijeenkomst van Quad-rijders, het wordt drukker in het motel. Als we nog een extra nacht willen blijven zullen we van kamer moeten wisselen, hetgeen we morgen dus gaan doen.

Woensdag 15 september

Een reisdag van Caliente , naar  Richfield

Een prachtige rit, met op de achtergrond Bryce en Zion canyons.

Weer mooi weer, we hebben de hele vakantie nog geen regen gehad (Alleen een beetje sneew).

Cowboys achter de koeien aan (helaas geen foto).

 Mooie stroompjes

 Rook van bosbrand (is ook bos onderhoud).

Motel  Apple Tree

Crystal Spring blijkt in Alabama te liggen, zou ze echt op ons hebben gewacht.

Eten, zoeken naar een restaurantje, wel veel winkels maar niet open. Uiteindelijk in pub het kleine wonder

Jef komt langs en legt de routes uit en verteld over de start.

Morgen alweer vroeg op.

Dinsdag 14 sept

Op naar Utha! Om 10 uur alles uit de motelkamers weer in de auto en op pad.

We hebben een route bedacht over de Extraterrestrial Highway, 375, dus langs Area 51!

Het blijkt een prachtige route te zijn, we zie van alles lopen en vliegen daar, maar het blijft herkenbaar dus gaan we er van uit dat het geen aliens zijn.

 We stoppen even bij de Little Alé Inn

Erik heeft een motel geregeld in Crystal Spring, daar aangekomen blijkt echter dat het dorp niet bestaat! Waarschijnlijk hebben we dus wat besproken in een andere staat. Gelukkig vinden we wat in Calienta, maar daar is geen internet of mobiel telefoon bereik. We kunnen het gereserveerde motel dan ook niet afzeggen. Hopelijk blijven ze daar niet al te lang op voor ons.
Gezellig met zijn 4-en op 1 kamer, morgen door naar Richfield, Utah. Daar zijn 4 stekken die we met een gewone auto kunnen bereiken, er is komend weekend een clinic georganiseerd en volgens de locals wordt het goed vliegweer!

Maandag 14 september

Vroeg uit de veren! Vandaag is de dag voor Walts Point. Long distance vliegen.

Erik, Coen en Shawn zijn er klaar voor. Cornelia en Monica bieden hun diensten aan als chauffeur en kaartlezer, de bekende CorMon om de heren weer op te halen, waar ze ook staan.

De weg naar Lone Pine is zaai. Maar met een nieuwe gast is er voldoende te bepraten. 

Om half 10 staan we op launch. Met  een ongelooflijk harde rugwind.

Dat is balen, maar de voorspellingen zijn goed en het is niet ongebruikelijk dat de dag begint met rugwind, dus kijken we het even aan. Na een half uur lijkt het te minderen, dus besluiten Erik en Coen op te bouwen. Het opbouwen van een Delta kost nu eenmaal meer tijd dan het klaarleggen van een parapent. Shawn wacht dan ook rustig af.

Na nog een een half uur neemt de rugwind zo aan dat Erik en Coen besluiten om in rap tempo in te pakken. Ondertussen zijn er nog 2 deltapiloten langs geweest die besluiten naar de overkant van het dal te gaan. Ze geven ons de route door en wij besluiten ook daar eens te gaan kijken.

We steken het dal van het verdwenen meer over en rijden de berg op. Het is een prachtige weg. Je kunt je hier voorstellen hoe het was om een smalle kronkelende bergweg op te rijden en uit te kijken naar aanvallers die van boven alleen maar een dikke steen hoeven te gooien om jou wagen te stoppen en je te grazen te nemen. We ontdekken dat er een vroeger een ‘lift’ (kabelbaan)moet zijn geweest en ja hoor we rijden zomaar een mijnstadje in, een zogenaamde dode stad, maar er rijd nog een quad rond. 

We praten met de eigenaar, hij blijkt de beheerder van het dorp te zijn en wijst ons de weg naar boven. De andere piloten zijn de andere kant op gegaan.

Ook in het mijnstadje buldert de wind en als we de start lopen bereiken ( We besluiten de banden van de Patriot te sparen, het pad gaat over erg scherpe stenen) waaien de hoeden van het hoofd. Maar Erik vindt de start en hernoemt hem als Eriks Start. Het is een mooie lokatie, maar vandaag helaas niet vliegbaar.

We gaan terug naar het dorp en laten ons door Bob rondleiden in het museum. 

Hij verteld over hoe het vroeger ging, toen woonden er 3000 mensen en waren er 3 pubs. 

Voor verder vertier waren er 3 "bordello's", waar er nog een min of meer van overeind staat

Een bewoner, zijn huis staat er nog, vermoorde een ander en er stond 900 dollar op zijn hoofd. Wij ontdekten wie het was….

Teleurgesteld in het vliegen rijden we naar huis, genieten daar van Cornelia’s salade en besluiten onze reis door te zetten naar Utah. We hebben gewoon niet de juiste auto voor Bishop en hopen ergens anders geweldig te vliegen

Shawn stelt voor om vanavond een spel te gaan spelen in een kroeg, Shuffleboard. Coen en Cornelia hebben geen puf meer, maar Erik en Monica willen de uitdaging wel aangaan.

In de pub ontmoeten we Bryce, een local die wel met ons mee wil doen. Hij heeft een goede techniek maar waarschijnlijk ook teveel bier gehad, want Erik en Shawn winnen ondanks het geweldige spel van Monica en Bryce met nipte zegen (vind Monica;-)

Zondag 12 sept

Uitslapen, eindelijk! Rustig een kopje koffie en plannen maken voor volgende week. Het weer is hier prachtig maar de wind is niet echt geschikt voor de geplande lange vluchten. We zijn op zoek naar andere mogelijkheden in andere staten, Arizona, Nevada, Idaho, Utah.

We hebben het motel voor nog 2 nachten geboekt, we gaan vandaag nog eens kijken bij Piute en morgen nog een keer naar Walt’s Point voor de lange afstand vlucht. Dat is tot nu toe nog niet gelukt, want tja het weer moet wel perfect zijn om die vlucht te kunnen maken. De rit naar Walt’s Point is dodelijk saai en dus niet echt iets om naar uit te kijken als het weer niet geschikt is voor die ene speciale vlucht. Het is namelijk mogelijk om ‘ smorgens vroeg met de zon nog in het oosten van Walt’s Point naar Bishop te vliegen, daar het dal over te steken als de zon voorbij het zuiden draait en dan op de west-helling door te vliegen naar het noorden en zo meer dan 100 miles te vliegen. Echter het is geen standaard vlucht, de omstandigheden moeten wel optimaal zijn.

Maar voor vandaag eerst naar Piute. Een ruige stek met prima mogelijkheden. Shawn een Canadese parapenter gaat ook mee. Hij heeft zich een zelfde auto (wel 4x4, geen low gearing) laten verhuren als wij en zit dus met hetzelfde probleem dat hij er niet mee de berg op kan op de meeste stekken hier. Maar gelukkig brengt de auto van Paula en Wayne wederom uitkomst.

We rijden rond 2 uur naar het landingsveld van Piute en Flynns. Er staat een harde wind, te hard om te kunnen vliegen, we besluiten het om 4 uur nog eens te proberen. We hebben een paar uur vrij om wat te lummelen bij het motel. Om 4 uur lijkt het bij het motel echt wat minder te waaien, dus vol enthousiasme rijden we naar het landinsveld. Shawn staat ons op te wachten in een flinke wind. Omdat we toch een geschikte auto hebben besluiten we Flynns op te rijden.

 
Boven buldert de wind en weten we zeker dat vliegen er niet meer in zit. We spelen nog even met struikjes en petten en nemen maar een biertje. Vandaag was geen vliegdag.
 

We proberen het morgen wel op Walts point. De voorspellingen zijn goed.
Shawn stelt voor om te gaan eten bij de sushibar, en dat blijkt een zeer geslaagd idee.

Zaterdag 11 sept

Vandaag is de wind oostelijk maar we zijn te lui om weer erg vroeg op te staan. Als alternatief is er McGee, een ooststart richting mammoth lake. Om 0830 zijn we weer paraat maar de wind is anders dan verwacht. We gaan toch maar op weg want anders zijn  voor niets vroeg opgestaan….. Het landingsveld is echt prachtig,  de weg naar boven inderdaad weer echt 4wd..

Het uitzicht is prachtig, vanaf de Serra Nevada, overMammoth  Lake  naar de White Mountain

Opbouwen van je delta doe je gewoon op het weggetje, hopen dat er niet nog een auto aan komt

Monica is helemaal enthousiast eb maakt zich klaar

 3 startpogingen later blijken de sage-bushes toch lastiger dan gedacht. Na het opzetten van de parapent moet je gelijk over deze bosjes heen rennen wat niet echt lukt. Even later start Waine goed en gaat ook Cornelia er met de delta af. Omdat het inmiddels wat later is is de wind wat gedraaid. Gelukkig blijft Cornelia goed lopen en is gestart.  Coen en Erik houden het ook voor gezien en gedrieën rijden we weer naar beneden om Cornelia en Wayne op te halen. Lekker op ons gemak gaan we terug naar Bishop om uit te rusten. Coen en Cornelia  gaan nog even winkelen en wij gaan plannen maken…….